رو لبه ي تخت نشسته بودم . به چشاي سبزش زل زده بودم . بي رمق شده بود . دستهاشو تو دستهام گرفتم . آروم چشماشو باز كرد . نميتونستم اينجا ببينمش . نا خداگاه گريم گرفت . اين مامان من بود كه رو تخت بيمارستان خوابيده بود . با دستش اشكامو پاك كرد . گفت هميشه مراقبمه .گفت لازم نيست از چيزي بترسم . هميشه همرامه .  بهم گفت بهتره برم بخوابم ......... فردا صبح با روحيه قوي بيام پيشش . شب رو تا صبح نخوابيدم ......... تنها بودم . رفتم سمت پيانو . هرچي به ذهنم مي رسيد مي زدم . صبح شد ...................................

صداي لا اله الا الله هنوز تو گوشمه . ولي مي دونم كه همش دروغه . خودش بهم قول داد كه تنهام نذاره ......... اون كه بد قول نبود . پس بر مي گرده . مطمئنم كه مياد . .آخه مگه جاي كيو تو اين دنياي كوچيك پر كرده بود ؟/!!!!!!!

زمين اين شهر خسته است ، شانه هايش فرسوده است و طاقت بر دوش كشيدن نيروي

پليدي كه از قدمهاي آدمك ها به سنگهاي ترك خورده اش رسوخ مي كند، ندارد.............

نجاتش دهيد !  

تو پنداري كه من ليلي پرستم .................

                                                           من › آن ليلاي ليلي مي پرستم .

كاش يكي بود ...... يكي نبود ........... اول قصه ها نبود

اون كه تو قصه مونده بود ............. از اون يكي جدا نبود

كاش توي قصه هاي شب ............ برق ستاره كم نبود

تو قصه جن و پري ..................... دلهره دم به دم نبود

وقتي تو بودي ......... من نبودم ......... حالا كه هستم ........... نيستي !

گفتي باش ........... ميمونم .............. بمون

خانومك ........! خانومك  خودمم ......... خودم از من خيلي دوره .......

خا نومك از صورتكا بدش مياد ...... دوست داره باد باشه ........ عاشق بارونه

خانومك تو دنيا فقط يه دل داره ........... 

 بين اين همه ستاره فقط يكي اين دل و ميشناسه ! فقط يكي حرفاي خانمك و گوش ميده !

فقط يكي شونه هاش خيسه از اشكاي خانمك ................. آدم نيست ! .... خانمك از آدما

 بدش مياد . آدما خانمك و اذيت مي كنن ..... دلاشون سنگيه ........ حرفاشون دروغه .....

 بي ارزشن .......... كثيفن .......! خانمك يه دله ....... يه ستاره داره ...... ستارشو دوس

داره .... خانمك يه قولي ميده ....... اگه آسمونش بي ستاره بشه ديگه هيچوقت به آسمون

 نگاه نمي كنه

ای کاش آب بودم .........

گر می شد آن باشی که خود می خواهی ............ آدمی بودن ......... حسرتا !

مشکلی است در مرز نا ممکن نمی بینی

ای کاش آب بودم به خود می گویم .............

نهالی نازک به درختی گلشن رساندن را ............ تا بد زخم تبر به خاکش افکند

در آتش سوزان مارا

یا نشانی سمت کاجی را سرسبز جاودانه بخشیدن ......... از ان بیشتر که صلیبش

 آلوده کننده به لخته لخته خونی بی حاصل؟

یا به سیراب کردن تشنه ای، رضایت خاطری احساس کردن .......... حتی اگرش به

زانو نشانده اند ........ در میدان جوشان از آفتاب و عربده .......... یا به شمشیری

گردنش بزنند؟

حیرتت را بر نمی انگیزد .......... قابیل بر دار خود شدن یا جلاد دیگر اندیشان 

یا درختی بالیده نابالیده را !!

روزها فکر من اینست و همه شب سخنم.......

                                                              که چرا غافل از احوال دل خویشتنم ؟

از کجا آمده ام ؟آمدنم بهر چه بود؟

                                                         به کجا می روم آخر ننمایی وطنم

مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا؟

                                                       یا چه بودست مراد وی از این ساختنم؟

                تکامل؟؟؟؟؟!!!!!

دل اگر عاشق شود دارالشفاي صبر هست ..........

                                                         مي كنم يك هفته اش زنجير ، عاقل مي شود

بر سنگ قبر من بنويسيد : خسته بود، اهل زمين نبود ، نمازش شكسته بود ......

بر سنگ قبر من بنويسيد: پاك بود ، چشمان او كه دائم از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد : اين درخت عمري براي هر تبر و تيشه ، دسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد : تمام عمر پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود